Illegale (?) plukker

Illegale (?) plukker

Als ik richting notenboom loop om noten te gaan rapen, rent er een eekhoorntje voor me uit. Ha, denk ik nog in een flits, daar heb ik je, nu kan ik je in ieder geval wegjagen, de noten die er liggen zijn voor ons. In een flits, die gedachte, maar de werkelijkheid is anders. Want pluimstaart schiet vrolijk de boom in, en even later kijk ik machteloos toe hoe hij in het topje van de boom heerlijk op een nootje zit te knabbelen. Terwijl de wind speelt met de bladeren, zwiepen de hoogste takken behoorlijk heen en weer, waardoor ikzelf bijna misselijk word van het kijken. Maar eekhoorn heeft er geen last van.

En als mijn aandacht verslapt springt hij via tak en tak en tak weer op de grond, mij achterlatend met een gevoel van onbeholpenheid, terwijl ik op de grond kijk en zoek tussen de grassen en dorre bladeren naar de eerste paar gevallen noten. Nee, dan pluimstaart, die heeft een heerlijke, grote voorraad in de boom hangen (en dat zonder gras te maaien, of onkruid te wieden……… ).

)

Herfst of toch lente?

Herfst of toch lente?

Als ik door het bos loop, merk ik een bijna lente-achtige sfeer. De bodem is bedekt met een tapijt van bruine, verdroogde bladeren, vooral van beuken, maar de bladeren aan de bomen zelf zijn frisgroen, soms net uitgelopen. En op plekken waar net wat meer beuken bij elkaar staan schemert een lichtgroen licht door de bomen heen, alsof het lente is.

Het lijkt erop dat de extreme droogte deze zomer als een soort winterstop heeft gewerkt voor de natuur. De bomen gingen pijlsnel herfst/ winter in, om zo de droogte te overbruggen. Maar met de regen die uiteindelijk volgde kwam er ineens nieuw leven, nieuwe energie in de boom. Zo ook op de tuin; wat blijkt de natuur je toch telkens te verrassen. Want terwijl de ene appelboom vol hangt met lekkere appeltjes, zoals gebruikelijk is in de (bijna) herfst, bloeit de buurboom alsof het lente is!

Bramenpluk

Bramenpluk

Met twee emmertjes aan mijn riem loop ik naar de rijen bramen. Eentje voor de jam-bramen, eentje voor de mooie-bramen (winkel, taart etc). Mijn doel is de overrijpe en beschadigde bramen te plukken en de mooie te laten hangen, voor de zelfpluk, schoonplukken noem ik dat. Bramen plukken is een kunst: je niet te laten verleiden door de zwarte kleur, maar elke braam voorzichtig vast te pakken. Als de braam met een klein knikje loslaat, weet je dat die rijp is! Overigens weten vogels, wespen en vliegen ook haarfijn (en sneller) welke rijp en goed eetbaar zijn. Terwijl ik zo met veel geduld langs de bramenrij loop, me met moeite inhoudend om niet al die heerlijke, sappige zwarte  bramen te plukken, hoor ik zo nu en dan een zachte plop achter me; toch weer eentje gemist.

Oh wat graag zou ik bramen- minnend Nederland willen oproepen: ga plukken, nu!! Die zwarte rijkdom, die overweldigende sensatie van smaak, van zomer! Nu is het moment dat de bramen rijpen, in de tuin, in het wild, pak alsjeblieft dat moment. Ik waan me al plukkend in een bramenparadijs, overweldigd door de trossen overhangende bramen.

Tegelijk vliegen de gedachten door mijn hoofd, plannen, ideeën, de één nog grootser dan de andere. Aan het einde van de rij, net als ik aan de volgende rij wil beginnen, stuit ik op een mooie en voor vandaag zó toepasselijke tekst; geniet het moment. Ik geniet, dát is zeker, mijn bramenhanden zijn er getuige van.

En ik zou iedereen dit moment van harte gunnen!!

Snoeischrik

Snoeischrik

Eind maart,  snoei van de appelbomen. Blik gericht op boven. Want snoeien betekent: kijken, kijken, kijken, en ook een soort communiceren met de boom. Zeker als het een hoogstamboom betreft is je blik omhoog gericht. Hoe groeit de boom? welke takken bewaren? waar zit teveel “takkerigheid” (zoals ooit een cursusdocent vanuit gemeente Ede me vertelde)? En als je dan ineens op iets zachts gaat staan, en een schreeuw hoort, snap je in eerste instantie niet wat er aan de hand is. Verdwaasd kijk je naar de grond, ziet in eerste instantie niets in het gras. Totdat, heel diep verscholen, twee ogen je argwanend begluren: een jong haasje houdt zich stil en zit verstopt tussen het lange gras! Als we even later kijken zit het beestje nog steeds heel stilletjes, een halve meter verder tussen de grassprieten verstopt. Wij laten het jonkie met rust, moeder zal strakjes wel komen om het diertje te voeden. Want jonge haasjes moet je nooit oppakken. Ze spelen het nest uit en moeder zal zo goed zijn om dagelijks de ronde langs haar kroost te doen. Dit haasje heeft z’n eerste les geleerd. En Christine ook: tijdens het snoeien van de hoogstam, omhoog, maar ook zo nu en dan even omlaag kijken….

Vroege lente

Vroege lente

Eerste paardenbloem (31-01)
Wilgenkatjes (06-02)
Bloeiende treurwilg (03-03)
Hagelstenen (03-03)
Bloeiende prunus (03-03)

De lente begon dit jaar al vroeg, de natuur is in de war. Bloeien of nog winterrust? Vandaag op de tuin was het weer ook aan het aarzelen. De zon scheen, de prunus bloeide mooi licht roze, de rozenbottels liepen al uit. Vogeltjes alom, je voelde de lente. Wij druk met snoei en onkruid. Tot opeens een flinke bui, met hagelstenen, het gras danste in het wit. Maart roert zijn staart…..

Winterse dag

Winterse dag

Kaardebol met bevroren mist

Vandaag, dinsdag 21 januari, was een dag met dikke mist. In de loop van de dag loste de mist wel wat op, maar koud bleef het wel de hele dag. Gelukkig hadden we het kacheltje vrij snel aan, konden we in de pauze onze handen en voeten warmen.

Valt er wat te doen zo in de winter? Jazeker, het werk gaat gewoon door, zij het in een iets trager tempo, want de lijst winterklussen is lang.

Deze dag zowel bezig geweest met snoeien van de zwarte bessen als de kruisbessen en de rozenbottels. En zodra de grond ontdooid was konden we onkruid wieden onder de bramen om er vervolgens een dikke laag blad erover heen uit te rijden.

De mist bracht een stilte met zich mee, geluiden werden gedempt. Het voelde net alsof je op een eilandje aan het werk was, terwijl je wist dat her en der anderen bezig waren met snoeien, wieden, water koken, takken opruimen. Een verstilling die naast de kou en de mist ook een schoonheid met zich meebracht, of zoals de Engelsman, die vandaag voor t eerst een dagje meewerkte, opmerkte, ondanks de kaalheid der struiken: wat een prachtige tuin.

Appeloogst

Appeloogst

Wat een bewondering heb ik dit jaar gekregen voor de appelboom. De boom die begin mei zo prachtig bloeit, met die zacht roze-witte bloesem, zo stralend in de prille lente. Als in de zomermaanden de aandacht naar de bessen en de rest van de tuin gaat, worden stilletjes de kleine vruchten gevormd, die gedurende de zomer groter en groter worden. Totdat je op een rondwandeling ineens weer die boom tegenkomt en merkt dat er dit jaar toch wel behoorlijk veel appels aan zitten. Als we begin september de eerste appels gaan rapen, dringt ineens het besef door wat die boom eigenlijk mee moet maken: emmers vol rapen we, bij elkaar al gauw zo’n 60 a 70 kg. En, opkijkend naar de boom, zie je dat die nog nauwelijks leger is!! Dus vanuit het niets, vanuit de lichte bloesem, groeit daar in een aantal maanden, tot wel ruim 200 kg aan al die takken, wat een vracht! Geen wonder ook dat de takken flink doorbuigen, sommige zelfs tot op de grond!

Tot vandaag: de stevige wind van gisteren heeft flink aan de takken gerammeld en vandaag vind ik ineens alle appels op de grond. Dat wordt rapen ipv plukken! De verlichting van de boom is bijna voelbaar en de takken veren weer heerlijk omhoog de lucht in, wat een verademing.

Lunterse Pippeling, begin september
Lunterse Pippeling
En daar liggen ze ineens allemaal op de grond, na de wind van 29/09. En de boom? Die is helemaal leeg, heerlijk.

 

Zonnebrand

Zonnebrand

De gekookte rode aalbessen, wat roze van kleur geworden, en de verschroeide bladeren.

Dat niet alleen mensen last kunnen hebben van teveel zonneschijn, bleek vorige week wel. Teveel zon, te warm, het was niet goed voor de planten en bessen. De planten verschroeiden aan de buitenkant door de zinderende hitte. De aalbessen werden rondweg gekookt, oftewel die gingen dáár overstuur waar ze de hele dag in de felle zon hingen. Zelfs de bessen die nog niet rijp waren ( de late rassen). Wat zonde van al die prachtige trossen die er begin vorige week zo stralend hingen.

Gelukkig gaat het maar om een gedeelte van de oogst. Bij de de aalbessen hangen nog heel veel bessen in de schaduw. Zo ook bij de appels. En de bramen? Die beginnen pas net te rijpen, dat belooft nog een heerlijke tijd te worden.

Ook bramen, net rijp geworden, moesten het ontgelden. Gelukkig waren het pas de eerste bramen, en komen er nog heel veel.
Golden delicious, met brandblaren aan de zonzijde

 

 

Zwaluwenjong

Zwaluwenjong

Onlangs kregen we bezoek van natuurfotograaf Klaas Slijkerman. Iemand die de tijd neemt om, met aandacht, in de stille hoekjes van de tuin, de natuur te observeren. En daar prachtige foto’s van schiet. Zo werd een stukje natuur in de tuin onthuld waar wij, druk met bessen, bloemen, mensen, geen weet van hadden. En eens te meer vraag je je af, het is wel “onze” tuin? Van wie is die nu werkelijk? Van degene die er werkt, of van degene die er woont??

Twee zwaluwenjongen, zittend op de dwarspaal bij de rode bes. “Jij krijgt altijd als eerste”
ik heb ook honger!
Voeding voor ons zwaluwenjong
Braambozen

Braambozen

Braambozen fruitbeleg

Hoe leuk is het te weten, dat, terwijl je aan het plukken bent, je collega de pluk van afgelopen week al aan het verwerken is en in het potje doet. Verser kan niet!!Braambozen, kruising tussen een framboos en een braam, zijn de eerste vruchten die begin juli in grotere hoeveelheden geplukt kunnen worden. En dus ook als eerste verwerkt. Heerlijk fruitbeleg, zeer aromatisch!